About Health Ψυχολογία

“Α, ντρέπεται, ε;”: Τι να κάνετε όταν το ακούτε για το δικό σας παιδί!

Ένα ντροπαλό παιδί τις περισσότερες φορές είναι ένα συγκρατημένο και επιφυλακτικό παιδί, και δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό.

Δεν είναι απαραίτητα, ένα παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση, ούτε ένα παιδί που δεν θα μπορέσει να κάνει ποτέ φίλους ή να τα καταφέρει στη ζωή του, όπως πολύ συχνά ακούμε.

Εάν ένα παιδί είναι ντροπαλό ή όχι, σχετίζεται με την ιδιοσυγκρασία του και πολλές φορές είναι απλά ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της προσωπικότητάς του, όπως είναι για παράδειγμα για άλλα παιδιά η έντονη κοινωνικότητα.

Συνήθως δεν χρειάζεται να κάνουμε κάτι, εκτός κι αν είναι ένα χαρακτηριστικό που δυσκολεύει το ίδιο το παιδί.

-Κάποιες φορές ο τρόπος που εκφραζόμαστε για τα παιδιά άθελά μας ενισχύει κάποια χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους. Επιβεβαιώνοντας σε ένα παιδί ότι είναι ντροπαλό, δεν του δίνουμε κάποιο κίνητρο για να προσπαθήσει να αλλάξει κάτι στη συμπεριφορά του. Πολλές φορές μάλιστα καταφέρνουμε το ακριβώς αντίθετο, γιατί αντιλαμβάνεται το χαρακτηρισμό που του αποδίδουμε ως πρόβλημα. Λιγότερο απόλυτες φράσεις δίνουν τη δυνατότητα στα παιδιά να σκεφτούν τη συμπεριφορά τους και να εκφραστούν καλύτερα.

Συνήθως λέμε ή ακούμε:

«Γιατί ντρέπεσαι πάλι;»

«Σταμάτα να κάνεις έτσι τώρα και προχώρα»

«Η Νεφέλη είναι πολύ ντροπαλή. Δεν θα έρθει να παίξετε»

«Μην προσπαθήσεις άδικα, πάντα έτσι ντροπαλός είναι»

Τι μπορούμε να πούμε εναλλακτικά;

«Μήπως νιώθεις λίγο άβολα εδώ που είμαστε;»

«Υπάρχει κάτι που σε δυσκολεύει και δεν θέλεις να πάμε εκεί;»

«Η Νεφέλη χρειάζεται λίγο χρόνο. Όταν νιώσει έτοιμη θα έρθει να παίξετε»

«Νομίζω ότι θα ήθελε πολύ να έρθει μαζί σου, αλλά μάλλον τώρα προτιμάει να μείνει λίγο μόνος»

-Η προετοιμασία είναι πολύ σημαντική. Ένα πλάνο «δράσης» θα μπορούσε να βοηθήσει. Εάν, για παράδειγμα, σκοπεύουμε να πάμε σε κάποιο πάρτι, περιγράφουμε στο παιδί τι πρόκειται να συμβεί εκεί και τι θα θέλαμε να κάνει όταν πάμε. Συζητάμε τους προβληματισμούς του και συμφωνούμε σε ένα εφικτό πλάνο. Δε χρειάζεται καμία πίεση. Μικρά βήματα κάθε φορά είναι αρκετά για να αναπτύξει τις κοινωνικές του δεξιότητες.

-Ενισχύουμε τις δεξιότητες του με εξάσκηση. Του ζητάμε να απαντήσει στο τηλέφωνο, να παραγγείλει το αγαπημένο του φαγητό όταν είμαστε έξω ή να πληρώσει στο σούπερ μάρκετ και του υπενθυμίζουμε να λέει “ευχαριστώ” ή “παρακαλώ” σε κάθε περίσταση.

-Μοιραζόμαστε τις δικές μας ιστορίες. Διηγούμαστε τις στιγμές που κι εμείς νιώθαμε το ίδιο, περιγράφουμε το πώς καταφέραμε να το ξεπεράσουμε και ζητάμε τη δική του γνώμη.

-Εντοπίζουμε τα ενδιαφέροντά του και προσπαθούμε σταδιακά να τα εντάξουμε σε ομαδικές δραστηριότητες.

Σαν χαρακτηριστικό πρέπει να μας προβληματίζει μόνο όταν προκαλεί έντονη δυσφορία στο παιδί ή όταν συνδυάζεται με άλλες δυσκολίες, όπως αδυναμία βλεμματικής επαφής, έντονα προβλήματα συμπεριφοράς, έντονη απόσυρση, άρνηση να πάει στο σχολείο. Σε τέτοιες περιπτώσεις προτείνεται η επαφή με κάποιον ειδικό.

Πηγή

Σχολιάστε

Κάντε κλικ εδώ για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο